Gas

Elke bewerking die wordt uitgevoerd op de Ethereum Virtual Machine, van een eenvoudige ETH-overboeking tot een complexe aanroep van een smart contract, kost een meetbare hoeveelheid rekenkracht. Gas is de eenheid die deze inspanning uitdrukt: elke laagniveaubewerking (een schrijfactie naar storage, een rekenkundige stap, het implementeren van een contract) heeft een vaste gaskost die in het protocol is vastgelegd, en de totale hoeveelheid gas die een transactie verbruikt wordt vermenigvuldigd met de actuele gasprijs om de daadwerkelijk betaalde fee te bepalen.

Sinds de London-upgrade in 2021 EIP-1559 introduceerde, bestaat die prijs uit twee delen. Een base fee wordt automatisch door het protocol vastgesteld op basis van hoe vol het vorige block was, stijgt bij hoge vraag en daalt wanneer het rustig is, en wordt verbrand in plaats van aan iemand uitbetaald. Daarbovenop kan een gebruiker een priority fee toevoegen, een fooi die naar de validator gaat die het block voorstelt en de transactie voorrang geeft bij drukte. Beide worden meestal uitgedrukt in gwei, een miljardste van een ether.

Twee aparte limieten beschermen het netwerk tegen misbruik. Een gebruiker stelt per transactie een gas limit in, het maximale gas dat hij bereid is te besteden; wordt die te laag ingesteld, dan mislukt de transactie met een "out of gas"-fout, waarbij de fee voor het al verrichte werk toch verloren gaat. Het netwerk hanteert ook een blockbrede gas limit die de totale rekenkracht per block begrenst; validators verhoogden dit plafond in 2025 van 30 miljoen naar 60 miljoen gas, met verdere verhogingen gepland naarmate latere upgrades worden uitgerold.

Omdat het meeste dagelijkse gebruik inmiddels is verschoven naar Ethereum layer-2-netwerken zoals Arbitrum, Optimism en Base, liggen de gebruikelijke gaskosten in 2026 op een fractie van een cent, ver onder de fees van meerdere dollars die tijdens eerdere drukte op de basislaag voorkwamen.