Hard Cap

De term "hard cap" wordt in crypto eigenlijk op twee verwante maar verschillende manieren gebruikt, en beide beschrijven een absoluut plafond dat niet overschreden kan worden zodra het bereikt is. De meest voorkomende betekenis is een limiet op protocolniveau: het maximale aantal eenheden dat een coin of token ooit mag hebben, automatisch afgedwongen door de code van het netwerk zelf en niet door een belofte van het team erachter.

Bitcoin is het schoolvoorbeeld. Het uitgifteschema halveert de blockbeloning ongeveer elke vier jaar, een gebeurtenis die bekendstaat als de halving, waardoor de nieuwe voorraad de 21 miljoen benadert zonder deze technisch ooit te overschrijden; de laatste fractie van een coin zal naar verwachting rond het jaar 2140 gemined worden. Omdat de limiet vastligt in de consensusregels die elke full node handhaaft, zou een wijziging instemming van het hele netwerk vereisen via een hard fork, wat de limiet in de praktijk vrijwel permanent maakt. Niet elk project werkt op deze manier: Ethereum heeft bewust geen hard cap op de uitgifte van ETH en vertrouwt in plaats daarvan op een fee-burning mechanisme om de groei van de voorraad te beheersen, in tegenstelling tot het vaste plafond van Bitcoin.

De tweede betekenis komt voor tijdens een token sale: de hard cap is het maximale bedrag aan kapitaal dat een project van investeerders accepteert voordat de sale automatisch wordt afgesloten, in tegenstelling tot de soft cap, het minimumbedrag dat nodig is om het project überhaupt te laten doorgaan.

Een hard cap op de voorraad wijst op schaarste, maar garandeert op zichzelf geen waardestijging; vraag, distributie en verloren of ontoegankelijke coins bepalen na verloop van tijd nog steeds de werkelijke circulerende schaarste.