Metadata

Naast het beschrijven van NFT's speelt metadata een bredere rol binnen blockchainsystemen: het labelt de velden die bij een block, een transactie of een stuk tokendata horen, zodat wallets, explorers en marktplaatsen de ruwe bytes correct kunnen interpreteren in plaats van ze als betekenisloze code weer te geven.

Bij een Non-Fungible Token (NFT) is metadata meestal een JSON-bestand waarnaar de tokenURI on-chain verwijst. Daarin staan de naam, beschrijving, afbeeldingslink en eigenschappen (attributes) van het asset, die marktplaatsen gebruiken om listingpagina's en rarity-rankings op te bouwen. Omdat het rechtstreeks opslaan van grote bestanden on-chain duur is, houden de meeste projecten deze JSON, en eventuele gekoppelde afbeeldingen of video's, off-chain: vaak op IPFS of Arweave, terwijl het smart contract zelf slechts een korte, content-addressed verwijzing bevat. Die verwijzing, en niet een gewone muteerbare weblink, houdt de metadata manipulatiebestendig: verander het onderliggende bestand en de IPFS-hash verandert mee, waardoor de link breekt en de wissel zichtbaar wordt.

Metadata duikt ook op transactieniveau op. Netwerken zoals Stellar, Cosmos en Ripple ondersteunen memo- of tagvelden, zodat gecentraliseerde exchanges deposits die op één gedeeld walletadres binnenkomen, naar het juiste klantaccount kunnen routeren. De OP_RETURN-opcode van Bitcoin maakt het mogelijk om een kleine hoeveelheid vrije metadata rechtstreeks in een transactie te schrijven, voor vergelijkbare tagging-, timestamping- of proof-of-existence-toepassingen.

Omdat een aanzienlijk deel van de NFT-metadata nog steeds op gewone gecentraliseerde servers staat in plaats van op decentrale opslag, lopen kopers een reëel risico: als de host verdwijnt, kan de token zelf on-chain blijven bestaan, terwijl de artwork of attributes die hij zou moeten beschrijven simpelweg verdwijnen.