Permissioned blockchain/ledger

Een permissioned blockchain beperkt wie transacties mag valideren en, in veel ontwerpen, zelfs wie het grootboek mag inzien: open deelname wordt vervangen door een gecontroleerde lijst van goedgekeurde operators. Waar een public blockchain iedereen een node laat draaien en laat meedingen naar block rewards, geeft een permissioned netwerk die bevoegdheid aan een vaste of door governance goedgekeurde groep organisaties, vaak validators genoemd.

Governance kan bij één bedrijf liggen, soms een private blockchain genoemd, of bij een consortium van onafhankelijke partijen die samen beslissen wie mag deelnemen en hoe blocks worden bevestigd. De XRP Ledger is een veelgenoemd hybride voorbeeld: de software en transactiegeschiedenis zijn openbaar, maar elke serveroperator vertrouwt op een instelbare "Unique Node List" van validators, samengesteld uit aanbevolen lijsten van de XRP Ledger Foundation en Ripple, waarop van oudsher partijen als MIT, Microsoft en CGI hebben gestaan, naast tientallen onafhankelijke bedrijven, universiteiten en hobbyisten.

Omdat deelnemers bekend en gescreend zijn, kiezen permissioned chains doorgaans voor snellere, minder energie-intensieve consensusmethoden, zoals Practical Byzantine Fault Tolerance of Raft, in plaats van open mining. Dit past bij gereguleerde toepassingen: banken, supply-chain-consortia en zorgnetwerken gebruiken frameworks zoals Hyperledger Fabric om data te delen tussen organisaties met behoud van KYC-, AML- en auditvereisten, vaak via private channels die gevoelige data alleen zichtbaar maken voor de relevante partijen.

De keerzijde is centralisatierisico: een kleine groep validators kan in theorie samenspannen of onder externe druk komen te staan, en anders dan bij open netwerken ontbreekt een block-reward-prikkel, waardoor de deelnemende organisaties zelf infrastructuur, beveiliging en governance moeten financieren.