Private Blockchain

Een private blockchain steunt nog steeds op dezelfde bouwstenen als elk ander distributed ledger: cryptografische hashing, gekoppelde blocks en een consensusmechanisme. Het verschil is dat de netwerkbeheerder bepaalt wie een node mag draaien, transacties mag valideren of zelfs de inhoud van de ledger mag inzien. Dat ene controlepunt maakt het filosofisch fundamenteel anders dan een netwerk zoals Bitcoin: vertrouwen komt hier voort uit de autoriteit van de beheerder in plaats van duizenden anonieme, onderling concurrerende deelnemers.

De meeste productieomgevingen draaien op speciaal gebouwde enterprise-frameworks zoals Hyperledger Fabric of R3 Corda, in plaats van de codebase van een publieke chain aan te passen. De channel-architectuur van Fabric laat concurrerende bedrijven bijvoorbeeld infrastructuur delen terwijl prijzen en leveranciersgegevens verborgen blijven voor iedereen buiten een specifieke transactie. Daarom draait het onder systemen als het diamant-register Tracr van De Beers en de voedsel-traceerbaarheidspilots van Walmart met IBM. Corda kiest een vergelijkbare aanpak voor gereguleerde financiële toepassingen, waar alleen de tegenpartijen van een deal het hoeven te zien; het Onyx-platform van JPMorgan gebruikt vergelijkbare permissioned infrastructuur om getokeniseerde transacties tussen banken af te wikkelen.

Omdat validators bekend en gescreend zijn, kunnen private blockchains transacties veel sneller en goedkoper verwerken dan open netwerken, en kan de beheerder regels indien nodig aanpassen of terugdraaien. Het nadeel is dat externe partijen de controlerende organisatie moeten vertrouwen in plaats van alles zelfstandig te kunnen verifiëren, waardoor het systeem censuurbestendigheid inruilt voor snelheid, privacy en regelgevingsgeschiktheid. Analisten in de sector wijzen nog steeds op integratie met legacysystemen, niet de technologie zelf, als het grootste obstakel voor bredere adoptie.