Simplified Payment Verification (SPV)

In plaats van een derde partij te vertrouwen, bewijst een SPV-client de opname cryptografisch: hij download alleen de keten van 80-byte blockheaders, ongeveer 50 tot 60 megabyte voor de volledige geschiedenis van Bitcoin, en vraagt een verbonden peer om een Merkle-tak, het korte pad van hashes dat een specifieke transactie koppelt aan de Merkle-root in een header. Als de hashes correct herberekend worden, staat vast dat de transactie in dat blok zit, zonder dat de client de rest van de inhoud van het blok ooit ziet.

Dit ontwerp ruilt wat vertrouwen in voor een grote afname van resources. Een full node valideert elke protocolregel tegen de volledige blockchain; een SPV-client gaat er in plaats daarvan van uit dat de langste geldige keten van headers eerlijke consensus weerspiegelt, en leunt op proof of work in plaats van onafhankelijke regelcontrole. Vroege mobiele wallets gebruikten BIP 37 bloom filters zodat peers relevante transacties konden teruggeven zonder een exacte adreslijst, maar onderzoekers toonden aan dat de filters genoeg data lekten om gebruikers te de-anonimiseren, en Bitcoin Core stopte in 2019 standaard met het bedienen ervan. Nieuwere light clients geven de voorkeur aan compact block filters (BIP 157/158), waarbij full nodes per blok één filter publiceren en clients dit lokaal controleren in plaats van een server te bevragen.

SPV blijft aantrekkelijk waar opslag of bandbreedte schaars is, maar kent reële afwegingen: een client die alleen met oneerlijke peers verbonden is, kan een verzonnen maar intern consistente keten voorgeschoteld krijgen, en opname in een blok is niet hetzelfde als finaliteit, aangezien een transactie nog kan worden teruggedraaid door een diepe chain reorganization. Wachten op meerdere bevestigingen verkleint dat risico, maar sluit het nooit volledig uit.