Transactions Per Second (TPS)

Transactions per second meet de duurzame doorvoercapaciteit van een netwerk: hoeveel overboekingen of smart-contract-aanroepen het per seconde kan bevestigen en afronden onder realistische belasting, niet alleen in een korte piek. Het is een van de belangrijkste maatstaven om blockchains met elkaar te vergelijken, omdat het direct van invloed is op bevestigingstijden en fees tijdens drukke periodes.

TPS wordt bepaald door twee ontwerpkeuzes samen: hoeveel data in elk block past, en hoe snel blocks worden geproduceerd. Bitcoin's ongeveer 1MB grote blocks en gemiddelde blocktijd van tien minuten beperken de basislaag tot ongeveer drie tot zeven TPS, een plafond dat sinds de lancering nauwelijks is veranderd. Ethereum's basislaag verwerkt doorgaans een laag dubbelcijferig aantal, minder begrensd door een vast aantal transacties en meer door een gas limit per block die varieert met hoe complex elke transactie is. Nieuwere proof-of-stake chains zoals Solana zijn ontworpen voor veel hogere doorvoer, vaak duizenden TPS, door snellere blocktijden en een kleinere, krachtigere set validators te gebruiken.

Ter vergelijking: kaartnetwerken zoals Visa adverteren een capaciteit van tienduizenden TPS, een verschil dat vaak wordt aangehaald om te beargumenteren dat publieke blockchains nog moeten schalen voordat ze mainstream betaalvolumes aankunnen.

Het verhogen van de TPS op de basislaag gaat meestal ten koste van decentralisatie of veiligheid, omdat er dan minder, krachtigere nodes nodig zijn om bij te blijven. De meeste netwerken schalen daarom liever eromheen, via Layer 2 rollups, sidechains of payment channels die transacties off-chain bundelen voordat het resultaat wordt afgewikkeld op de hoofdchain.