Address

Achter elk crypto-adres schuilt een keten van cryptografie, geen bankmedewerker die rekeningnummers toewijst. Het adres wordt gegenereerd uit een public key, die op zijn beurt met elliptische-curve-wiskunde is afgeleid van een private key. Bitcoin haalt die public key vervolgens door een of meer hashfuncties en voegt een checksum toe, wat een kortere, foutgecontroleerde string oplevert die veilig openbaar te delen is. Ethereum en andere EVM-chains kiezen een eenvoudigere route: het adres bestaat uit de laatste 40 hexadecimale tekens van de gehashte public key, voorafgegaan door "0x".

Adresformaten zijn om verschillende redenen doorontwikkeld. Bitcoin kent inmiddels meerdere versies: legacy-adressen die beginnen met "1", script-gebaseerde adressen die beginnen met "3", SegWit-adressen die beginnen met "bc1q" en Taproot-adressen die beginnen met "bc1p", elk met verbeteringen op het gebied van privacy, transactiekosten of typfoutbescherming. Ethereum gebruikt daarentegen één enkel formaat, beveiligd met een checksum in hoofdlettergebruik (EIP-55) die de meeste typefouten van één teken signaleert.

Omdat een adres bewust openbaar is, kan het vrij worden gedeeld om geld te ontvangen zonder de private key bloot te geven die nodig is om het uit te geven. Die scheiding vormt de kern van self-custody. Het betekent ook dat adressen pseudoniem zijn in plaats van anoniem: elke transactie die aan een adres gekoppeld is, blijft permanent zichtbaar op de blockchain, waardoor activiteitspatronen soms toch naar een echte identiteit te herleiden zijn.

Een veelvoorkomende en kostbare fout is het versturen van tegoeden naar een adres op het verkeerde netwerk, aangezien een adres dat er geldig uitziet op de ene chain op een andere chain mogelijk niet bestaat, of van iemand anders blijkt te zijn.