Public key

Een publieke sleutel is de ene helft van het cryptografische sleutelpaar dat selfcustody van digitale activa mogelijk maakt. Hij wordt gegenereerd uit een willekeurig gekozen private key met behulp van elliptische-krommewiskunde, meestal de secp256k1-curve waar zowel Bitcoin als Ethereum op steunen. De twee sleutels vormen een gekoppeld paar: alles wat de private key ondertekent, kan de publieke sleutel verifiëren, maar de private key zelf kan niet worden afgeleid uit de publieke sleutel.

In de praktijk ziet bijna niemand ooit een ruwe publieke sleutel. De meeste blockchains hashen hem (Bitcoin gebruikt SHA-256 gevolgd door RIPEMD-160; Ethereum gebruikt Keccak-256) en coderen het resultaat tot de kortere, compactere string die bekendstaat als een address, en dat is wat daadwerkelijk verschijnt op bonnen en block explorers. De volledige publieke sleutel wordt pas on-chain zichtbaar op het moment dat een transactie wordt ondertekend, omdat nodes hem nodig hebben om de bijbehorende digitale handtekening te bevestigen voordat de overdracht wordt geaccepteerd.

Dankzij dit ontwerp kan een wallet zijn publieke sleutel of address vrij delen, vergelijkbaar met een bankrekeningnummer, terwijl de private key verborgen blijft en de autorisatie verzorgt. Iedereen kan het saldo en de transactiegeschiedenis van een publieke sleutel opzoeken, maar alleen de houder van de bijbehorende private key kan de tegoeden verplaatsen. Het verliezen van de private key heeft geen invloed op de geldigheid van de publieke sleutel, maar sluit de bijbehorende activa permanent af, omdat er geen centrale autoriteit is die opnieuw toegang kan verlenen.