Allocation

Naast simpelweg aangeven wie tokens ontvangt, beschrijft allocation het volledige raamwerk dat een project gebruikt om zijn vaste of maximale token supply te verdelen in categorieën, elk met een eigen doel, vesting schema en unlock tijdlijn. Dit raamwerk wordt meestal gepubliceerd in het whitepaper of de tokenomics documentatie van een project vóór de lancering, zodat potentiële houders kunnen inschatten hoe de supply zal groeien en wie de controle heeft.

Veelvoorkomende allocatiecategorieën zijn het oprichtende team en adviseurs, vroege en venture investeerders, een publieke of private token sale, ecosysteem- en ontwikkelaarssubsidies, staking- of liquidity mining beloningen, treasury reserves, en soms een retroactieve airdrop voor vroege gebruikers. De meeste projecten vermijden het in één keer vrijgeven van alles: aandelen van team en investeerders zijn doorgaans vergrendeld voor een periode die een cliff wordt genoemd, vaak twaalf maanden, gevolgd door geleidelijke maandelijkse of driemaandelijkse unlocks over meerdere jaren, vergelijkbaar met standaard vesting van aandelen bij startups.

Allocation is een belangrijke factor voor risicoanalyse. Een team- of insider-bucket die aanzienlijk groter is dan ongeveer een kwart van de totale supply, of een lage initiële circulerende supply ten opzichte van de totale supply, kan wijzen op geconcentreerd eigendom en toekomstige verkoopdruk zodra cliffs verlopen. Grote, gelijktijdige unlock data zijn publiekelijk te volgen en gaan vaak gepaard met verhoogde volatiliteit, omdat aanzienlijke hoeveelheden voorheen vergrendelde tokens tegelijk op exchanges terecht kunnen komen. Het bekijken van de allocatietabel van een project samen met het vesting schema is een van de betrouwbaardere manieren om het langetermijn verwateringsrisico in te schatten voordat je instapt.