Composability

Composability werkt omdat de meeste DeFi-protocollen open-source smart contracts zijn met gestandaardiseerde interfaces, zoals de ERC-20-tokenstandaard of de nieuwere ERC-4626-vaultstandaard, waardoor elk contract op dezelfde blockchain de publieke functies van een ander protocol rechtstreeks kan aanroepen, zonder samenwerkingsovereenkomst of toestemming van de makers.

In de praktijk wordt de output van het ene protocol de input van het volgende. Een gebruiker kan DAI storten in een leenmarkt, het rentedragende token dat daaruit ontstaat verhandelen op een decentrale exchange, en de opbrengst vervolgens storten in een yield vault, allemaal atomisch uitgevoerd binnen één transactie. Yearn Finance-vaults gebruiken precies dit patroon: ze routeren deposito's via Curve om handelskosten te verdienen en staken het resulterende liquiditeitstoken in Convex voor extra beloningen, waarbij de functionaliteit van twee andere protocollen wordt gestapeld zonder dat medewerking van beide teams nodig is. Deze permissionless stapeling maakt dat één nieuw protocol van de ene op de andere dag duizenden nieuwe productcombinaties kan ontsluiten.

Composability speelt zich grotendeels af binnen één chain, met name Ethereum, waar het grootste deel van de total value locked in DeFi zich bevindt en waar protocollen dezelfde uitvoeringsomgeving delen. Het verplaatsen van assets tussen aparte blockchains vereist nog steeds bridges of specifieke interoperabiliteitstools in plaats van een native functieaanroep.

Diezelfde onderlinge verbondenheid die innovatie versnelt, concentreert ook risico. Als een fundamenteel protocol wordt uitgebuit, bijvoorbeeld via een flash loan die een price oracle manipuleert, kan elke applicatie die daarop is gebouwd binnen dezelfde transactie worden geraakt: een faalpatroon dat beveiligingsonderzoekers composability risk of cascading contagion noemen. Auditors en ontwikkelaars behandelen elke afhankelijkheid in de stack van een protocol steeds vaker als onderdeel van hun eigen aanvalsoppervlak.