Een dead coin is niet zomaar een cryptocurrency die in een prijsdip zit. Het is een project waarvan de code, de community en de marktactiviteit feitelijk gestopt zijn. In tegenstelling tot een token dat gewoon 90% onder zijn all time high noteert, heeft een echte dead coin geen actieve developers meer die updates uitbrengen, geen betekenisvolle liquiditeit op enige exchange, en geen realistisch pad terug naar relevantie.
Coins gaan om uiteenlopende redenen ten onder. Sommige waren nooit meer dan een whitepaper en een marketingcampagne tijdens de Initial Coin Offering hausse van 2017 tot 2018, toen duizenden tokens geld ophaalden zonder ooit een werkend product te leveren. Andere verdwijnen naar de achtergrond nadat hun idee elders gekopieerd en verbeterd wordt, hun notering van exchanges wordt gehaald wegens structureel laag volume, of hun oprichters simpelweg verder gaan en de code niet meer onderhouden. Een kleinere, spraakmakendere groep gaat plotseling ten onder, door een hack, een exit scam, of een technisch falen zoals de ineenstorting van Terra's LUNA en UST in mei 2022, waarbij tientallen miljarden dollars vrijwel van de ene op de andere dag verdampten.
Omdat iedereen binnen enkele minuten een token kan lanceren op netwerken zoals Ethereum of via geautomatiseerde launchpads, groeit het aanbod aan dead coins veel sneller dan het aanbod aan projecten dat overleeft. Trackers zoals Coinopsy en DeadCoins.com houden lopende lijsten bij die in de duizenden lopen, en breder onderzoek naar elk ooit gecreëerd token, inclusief wegwerp memecoins, laat zien dat meer dan de helft al gestopt is met handelen, waarbij het tempo van mislukkingen in 2025 sterk versnelde.
Voor een houder is de classificatie van een coin als dead een praktische waarschuwing, geen technische formaliteit: het betekent doorgaans dat het asset feitelijk onverkoopbaar is, omdat er geen kopers meer overblijven op enig orderboek.