Governance tokens maken van passieve gebruikers actieve belanghebbenden door stemrecht te koppelen aan tokenbezit in plaats van aan een aandeelhoudersregister. Het bezitten van de token geeft het stemrecht: hoe meer tokens (of gedelegeerde stemkracht) een adres beheert, hoe zwaarder de stem meetelt in het besluitvormingsproces van een protocol.

De meeste governance-systemen verlopen in twee fasen. Off-chain platforms zoals Snapshot laten houders gasloos stemmen om de stemming binnen de community te peilen, vaak na een forumdiscussie en een "temperature check". Bij voldoende steun gaat het voorstel door naar bindende uitvoering, hetzij via een on-chain stemming (zoals bij het Governor Bravo-contract van Compound) hetzij via een multisig-transactie. Een timelock scheidt doorgaans een aangenomen stemming van de uitvoering ervan, zodat de community tijd heeft om te reageren als er iets niet klopt.

Omdat het onderzoeken van elk voorstel tijdrovend is, delegeren veel houders hun stemkracht aan vertrouwde community-leden, ontwikkelaars of gespecialiseerde delegate-partijen in plaats van zelf te stemmen, een systeem dat aanleunt tegen liquid democracy. Governance-voorstellen gaan doorgaans over treasury-uitgaven, fee switches, onderpandparameters en protocol-upgrades.

Governance tokens zijn essentieel voor hoe veel DeFi-protocollen en DAO's functioneren, maar het model kent echte beperkingen. De opkomst bij stemmingen is vaak laag, waardoor een kleine groep grote houders, waaronder vroege investeerders en durfkapitaalfondsen, de uitkomst kan beïnvloeden. Toezichthouders hebben ook onderzocht of sommige governance tokens meer functioneren als niet-geregistreerde effecten dan als pure utility-instrumenten.

Gerelateerde Artikelen