Non-Fungible Token (NFT)

Fungibiliteit betekent dat de ene eenheid van een bezit inwisselbaar is voor een andere van gelijke waarde: het ene biljet van een euro of de ene bitcoin is precies zoveel waard als het volgende. Een NFT doorbreekt die regel bewust. Elk token heeft een uniek ID dat is vastgelegd in een smart contract, waardoor het niet één-op-één kan worden geruild tegen een ander token, zelfs niet uit dezelfde collectie, en het kan ook niet worden opgesplitst in kleinere delen zoals bij een coin of token wel kan.

De standaard die NFT's praktisch bruikbaar maakte is ERC-721, in 2018 gepubliceerd op Ethereum en populair geworden door vroege projecten zoals CryptoKitties. Deze standaard kent elk token een uniek identificatienummer toe binnen zijn contract, zodat de eigendom van dat exacte item on-chain te volgen is. Een latere standaard, ERC-1155, laat één contract een mix van fungible en non-fungible items beheren en meerdere daarvan in één transactie verplaatsen, wat verklaart waarom deze standaard veel wordt gebruikt in blockchain games en metaverse platforms voor inventarissen die valuta, crafting-materialen en unieke uitrusting combineren.

Naast digitale kunst en collectibles zoals Bored Ape Yacht Club of CryptoPunks vormen NFT's tegenwoordig ook de basis voor evenemententickets, domeinnamen, land in games, lidmaatschapspasjes en getokeniseerde claims op fysieke items zoals horloges of sneakers. Ethereum blijft het dominante netwerk voor het minten en verhandelen ervan, al pakken goedkopere chains steeds meer volume voor game-gerichte collecties.

Kopers doen er goed aan voorzichtig te zijn: de meeste collecties worden dun verhandeld, prijzen zijn sterk speculatief, en het bezitten van een token geeft niet automatisch copyright op het onderliggende kunstwerk of de content. Exploits op marktplaatsen en smart contracts hebben verzamelaars ook al echte verliezen gekost, dus het verifiëren van de echtheid van een contract voor aankoop is net zo belangrijk als het kunstwerk zelf.