English 
Nederlands 
Deutsch Bij een ICO verkoopt een project nieuw gecreëerde tokens rechtstreeks aan het publiek, meestal in ruil voor Bitcoin, Ether of stablecoins, om ontwikkeling te financieren nog voordat het onderliggende netwerk of product zelfs maar bestaat. Kopers vertrouwen doorgaans op het whitepaper van een project in plaats van op geauditeerde financiële cijfers, wat het model zowel snel als risicovol maakt.
Het format gaat terug op de verkoop van Mastercoin in 2013 en de tokenverkoop van Ethereum in 2014, die ongeveer 18 miljoen dollar opleverde en de aanpak populair maakte. ICO's ontploften in 2017 en begin 2018, toen projecten gezamenlijk miljarden dollars ophaalden in slechts enkele maanden, vaak met niet meer dan een website en een roadmap. Die hausse eindigde abrupt zodra toezichthouders ingrepen: de Amerikaanse Securities and Exchange Commission oordeelde in haar DAO-rapport van 2017 dat veel tokens kwalificeerden als niet-geregistreerde effecten, en latere acties tegen projecten als Telegrams TON, Block.One (EOS) en Tezos leidden tot forse boetes, terugbetalingen of geannuleerde lanceringen.
Sindsdien hebben ICO's grotendeels plaatsgemaakt voor meer gestructureerde alternatieven, zoals door exchanges gescreende IEO's en on-chain IDO's, al komen ICO's nog steeds voor in minder gereguleerde markten. Moderne uitgevers bouwen steeds vaker KYC/AML-controles in en proberen tokens te structureren als echte utility tokens in plaats van beleggingscontracten, deels om te voldoen aan regelgeving zoals de Europese MiCA-verordening.
De belangrijkste risico's blijven ongewijzigd: geen garantie op terugbetaling, geen operationeel product op het moment van verkoop, en een lange geschiedenis van exit scams en verlaten projecten.
