Quantum Computing

Quantum computing maakt gebruik van verschijnselen als superpositie en verstrengeling, waardoor een kwantumcomputer veel mogelijkheden tegelijk kan doorrekenen in plaats van ze een voor een te testen zoals een klassieke computer dat doet. Dit parallellisme is wat bepaalde wiskundige problemen, waaronder de problemen die aan de basis liggen van moderne cryptografie, uiteindelijk in een fractie van de huidige tijd oplosbaar zou kunnen maken.

Het specifieke risico voor blockchainnetwerken komt van het algoritme van Shor, dat in theorie een private key kan afleiden uit de bijbehorende public key bij elliptische-curve-systemen zoals ECDSA, het handtekeningschema dat wordt gebruikt door Bitcoin en de meeste andere chains. Hashfuncties die worden gebruikt voor mining en adresgeneratie worden als veel bestendiger beschouwd; die hoeven alleen grotere outputgroottes te krijgen om veilig te blijven. De directe zorg betreft dus handtekeningen en blootgestelde public keys, niet het onderliggende blockchain-grootboek zelf.

Geen enkele bestaande kwantumcomputer komt ook maar in de buurt van de miljoenen stabiele, foutgecorrigeerde qubits die zo'n aanval zou vereisen; huidige machines zijn nog klein en foutgevoelig. Onderzoek in 2026 verkleinde de theoretische resourcekloof, waardoor het onderwerp actueel blijft, maar experts noemen een praktische doorbraak nog altijd jaren weg.

Als reactie hierop hebben standaardisatie-instanties lattice- en hash-gebaseerde post-quantum-algoritmes vastgesteld, en werken ontwikkelaars aan kwantumbestendige adresformaten en migratieplannen, zodat netwerken nieuwe handtekeningschema's kunnen invoeren voordat de dreiging werkelijkheid wordt, in plaats van erna.