QR Code

Naast dat het adressen scanbaar maakt, is een QR-code een tweedimensionaal raster van zwarte en witte vierkantjes dat ongeveer honderd keer meer data kan bevatten dan een traditionele lineaire barcode, en het kan vanuit vrijwel elke hoek direct worden gelezen. Het formaat werd in 1994 bedacht door ingenieur Masahiro Hara bij het Japanse bedrijf Denso Wave, oorspronkelijk om onderdelen te volgen op de fabrieksvloer van een Toyota-toeleverancier. Denso Wave koos ervoor het patent niet te handhaven, en dat is een groot deel van de reden dat het formaat een gratis, universele standaard werd in plaats van een propriëtaire.

Binnen crypto codeert een QR-code doorgaans een wallet-adres, maar veel apps gebruiken een URI-schema zoals Bitcoins BIP21, dat het adres bundelt met een betaalbedrag, een label of een memo. Door de code te scannen vult de verzendende app het ontvangstveld automatisch in, waardoor het risico op een tikfout in een lange tekenreeks verdwijnt: één verkeerd teken stuurt geld immers definitief naar het verkeerde adres.

QR-codes duiken overal in crypto op: exchanges tonen ze voor stortingen, kassasystemen gebruiken ze voor betalingen aan handelaren, en hardware wallets laten ze zien om een publiek adres te delen zonder het apparaat via USB of Bluetooth aan malware bloot te stellen. Het grootste risico is dat een code alleen een plaatje toont, niet de bestemming zelf, waardoor een gemanipuleerde of kwaadwillig gegenereerde QR-code net zo makkelijk geld kan omleiden als een gekopieerd en geplakt adres. Een QR-code mag nooit een private key of seed phrase coderen; wie zo'n code scant, krijgt anders volledige controle over het geld.