TOR

Naast het vrijwillige netwerk van relays zelf, is Tor het best te begrijpen via het mechanisme dat het laat werken: onion routing. Wanneer verkeer het netwerk binnenkomt, verpakt de client het in meerdere lagen encryptie, één voor elke relay in het pad, doorgaans een entry guard, een middle relay en een exit node. Elke relay pelt slechts zijn eigen laag af en leert net genoeg om de data door te sturen, zodat geen enkele relay ooit weet waar een verbinding begon én waar deze naartoe gaat.

Dit gelaagde ontwerp is relevant voor cryptogebruikers omdat het netwerkidentiteit (een IP-adres) scheidt van on-chain activiteit. Een wallet of node die transacties uitzendt via Tor maakt het voor buitenstaanders, of kwaadwillende peers, veel lastiger om een transactie te koppelen aan de fysieke locatie van de persoon die deze heeft aangemaakt. Bitcoin Core heeft ingebouwde ondersteuning om als Tor hidden service te draaien via ".onion"-adressen (v3), waardoor een full node inkomende verbindingen kan accepteren zonder het echte IP-adres bloot te geven. Diverse privacy coin-projecten, waaronder Monero, bieden native of optionele Tor- en I2P-integratie voor het uitzenden van transacties en het doorgeven van blocks.

Tor is geen wondermiddel: exit nodes kunnen onversleuteld verkeer zien, correlatie-aanvallen door goed uitgeruste tegenstanders blijven mogelijk, en simpelweg verbinding maken met het netwerk kan op zichzelf al aandacht trekken. Het is bovendien de belangrijkste toegangsroute tot het dark web, waar cryptocurrency, met name Bitcoin, al lang wordt gebruikt voor betalingen, juist vanwege deze pseudonieme toegangslaag.