Bitcoin Core

Het project gaat terug op de oorspronkelijke client die Satoshi Nakamoto in 2009 uitbracht; nadat vroege bijdragers het onderhoud overnamen, werd de software in 2014 hernoemd tot Bitcoin Core om onderscheid te maken tussen de software, het netwerk en de asset. Bitcoin Core is grotendeels geschreven in C++, uitgebracht onder de MIT-licentie, en blijft de software die verreweg de meeste nodes en miningpools draaien.

Elke kopie van Bitcoin Core controleert binnenkomende blocks en transacties zelfstandig aan dezelfde regelset: correcte handtekeningen, geen double spends, geldig proof of work, en een uitgiftesschema dat de voorraad begrenst op 21 miljoen coins. Een block dat een regel overtreedt wordt zonder meer geweigerd, ongeacht hoeveel mining power het heeft geproduceerd. Daardoor hebben nodebeheerders, niet miners, het laatste woord over wat als geldige Bitcoin geldt.

Geen enkel bedrijf heeft zeggenschap over het project. Voorgestelde wijzigingen doorlopen het BIP-proces, worden publiek beoordeeld op GitHub, en worden samengevoegd door een roulerende groep maintainers met commit-toegang maar zonder bevoegdheid om adoptie af te dwingen; nodebeheerders bepalen zelf of ze een upgrade installeren. Belangrijke protocolwijzigingen die via Bitcoin Core-releases zijn uitgerold zijn onder meer Segregated Witness en Taproot.

De software levert een command line daemon, een optionele grafische interface, en een ingebouwde wallet, al draaien veel gebruikers het puur als valideerende full node en bewaren ze hun geld in aparte walletsoftware. Er bestaan alternatieve implementaties, zoals Bitcoin Knots, maar het dominante marktaandeel van Bitcoin Core betekent dat de release notes feitelijk het tempo bepalen van de protocolontwikkeling van Bitcoin.