Byzantine Generals Problem

Het Byzantine Generals Problem komt uit een paper uit 1982 van de computerwetenschappers Leslie Lamport, Robert Shostak en Marshall Pease, die het verhaal van ruziënde generaals rond een vijandelijke stad gebruikten om een oudere vraag uit de distributed computing te modelleren: hoe kunnen onafhankelijke partijen het eens worden over één betrouwbare versie van de werkelijkheid, terwijl sommigen van hen kunnen liegen en berichten onderweg vertraagd, verloren of vervalst kunnen raken?

De echte bijdrage van de paper was wiskundig, niet militair. Er werd bewezen dat een groep alleen betrouwbare overeenstemming kan bereiken als minder dan een derde van de leden onbetrouwbaar of kwaadwillend is, een grens die later werd geformaliseerd als de eis van minstens 3f+1 deelnemers om f kwaadwillende actoren te kunnen verdragen. Die drempel vormt de basis van wat nu Byzantine Fault Tolerance heet: het vermogen van een systeem om correct te blijven functioneren, zelfs als sommige nodes oneerlijk handelen of uitvallen.

Publieke blockchains hebben te maken met een lastigere versie van dit vraagstuk, omdat iedereen anoniem kan meedoen en er geen vaste lijst van generaals is om te raadplegen voor een stemming. In plaats van de stemgebaseerde algoritmes te gebruiken die in permissioned systemen gangbaar zijn, maakte het ontwerp van Bitcoin uit 2008 overeenstemming kostbaar in plaats van puur sociaal: miners op het Bitcoin-netwerk strijden om een rekenkundig raadsel op te lossen, en de chain met de meeste opgetelde rekenkracht geldt als de waarheid, waardoor liegen economisch onverstandig wordt in plaats van slechts moeilijk te detecteren.

Latere netwerken bereikten hetzelfde doel met economische inzet in plaats van rekenkracht, zoals bij Proof of Stake, waarbij validators hun eigen kapitaal riskeren en verliezen bij oneerlijk gedrag. Elk consensusmechanisme in crypto is in de kern een ander praktisch antwoord op die vraag uit 1982 over het vertrouwen van vreemden.