Call Option

De waarde van een call optie hangt af van het verschil tussen de uitoefenprijs (strike price) en de marktprijs van de onderliggende asset naarmate de expiratiedatum nadert. Stijgt de marktprijs boven de strike, dan is het contract "in the money" en kan de houder kopen met korting ten opzichte van de werkelijke marktprijs. Blijft de prijs onder de strike, dan is de optie "out of the money" en verloopt deze meestal waardeloos, waarbij het verlies van de koper beperkt blijft tot de al betaalde premie. Deze asymmetrie, onbeperkt opwaarts potentieel tegenover een vast en bekend neerwaarts risico, is precies wat traders naar calls trekt in plaats van de asset simpelweg direct te kopen.

Op grote platforms zoals Deribit, de grootste crypto-optiesbeurs qua volume, zijn de meeste call opties op Bitcoin en Ether Europees van stijl: ze kunnen alleen op de expiratiedatum worden uitgeoefend, niet daarvoor, en worden afgewikkeld in cash of in de onderliggende coin in plaats van via een aparte spotaankoop. De institutionele vraag is meegegroeid: opties gekoppeld aan spot-Bitcoin-ETF's worden inmiddels ook in omvang verhandeld op traditionele beurzen, soms met een open interest die concurreert met dat van Deribit.

Call opties dienen in crypto twee brede doelen. Speculanten kopen ze voor leverage-blootstelling aan een prijsstijging zonder meer te riskeren dan de premie. Houders van coins gebruiken juist de andere kant: ze schrijven calls op assets die ze al bezitten via een covered call strategie, en innen premie-inkomsten in ruil voor een gemaximaliseerde upside zodra de prijs boven de strike uitkomt. Beide benaderingen kennen reëel risico: kopers kunnen de volledige premie verliezen als de markt de verkeerde kant op beweegt of simpelweg vlak blijft, terwijl schrijvers verdere winst mislopen zodra de strike wordt doorbroken.