Central Bank

In tegenstelling tot een commerciële bank concurreert een centrale bank niet om spaartegoeden van klanten en verstrekt ze geen consumentenleningen. Ze staat boven het bankwezen als enige uitgever van de fiatvaluta van een land, de instelling waar commerciële banken terechtkunnen wanneer ze liquiditeit nodig hebben, en het orgaan dat verantwoordelijk is voor prijsstabiliteit en de stabiliteit van het financiële systeem.

Het belangrijkste instrument van een centrale bank is het monetair beleid. Door haar richtrente te verhogen of te verlagen, reserveverplichtingen aan te passen, of staatsobligaties te kopen en verkopen (open-markttransacties), beïnvloedt ze hoeveel het kost om te lenen en hoe snel geld door de economie circuleert. In een crisis kan ze optreden als "lender of last resort" en krediet verstrekken aan banken met liquiditeitsproblemen om een bredere ineenstorting te voorkomen, zoals herhaaldelijk te zien is geweest sinds 2008. De meeste grote centrale banken, waaronder de Federal Reserve en de Europese Centrale Bank, opereren formeel onafhankelijk van de dagelijkse politiek, al wordt hun leiding nog steeds benoemd door gekozen regeringen.

De oorsprong van crypto is direct verbonden met scepsis over dit systeem. Het genesisblok van Bitcoin uit 2009 bevatte een krantenkop over bankreddingsoperaties, en het vaste aanbod van 21 miljoen was expliciet ontworpen om weerstand te bieden aan het soort monetaire verruiming dat centrale banken routinematig gebruiken om economieën te sturen. Veel houders zien Bitcoin en vergelijkbare assets als een afdekking tegen valuta-ontwaarding en overreach van centrale banken.

In plaats van terrein prijs te geven, verkennen centrale banken nu hun eigen digitale geld. Een Central Bank Digital Currency zou rechtstreeks worden uitgegeven en gedekt door de centrale bank, waarmee soeverein geld wordt gedigitaliseerd in plaats van vervangen door een gedecentraliseerd alternatief, en blijft in de meeste grote economieën een actief maar omstreden beleidsdebat.