Emission Rate

Emission rate beschrijft hoe snel een blockchainprotocol nieuwe eenheden van zijn native asset in omloop brengt, en dit tempo ligt vast in de code van het netwerk, niet bij een bedrijf of centrale bank. Omdat de regel in het protocol zelf verankerd is, kan iedereen precies berekenen hoeveel coins er op een bepaalde blockhoogte of datum zullen bestaan, en het uitzetten daarvan levert de zogeheten emission-curve op.

De meeste ontwerpen volgen een van enkele patronen. Bitcoin hanteert een disinflatoir schema: de blockbeloning voor mining-nodes wordt elke 210.000 blocks, ruwweg elke vier jaar, gehalveerd. Ze daalde van 50 BTC bij de start naar 3,125 BTC na de halving van april 2024, met de volgende verlaging naar 1,5625 BTC verwacht rond 2028. De uitgifte blijft op deze trapsgewijze curve krimpen tot ze richting nul gaat naderen bij de 21 miljoen maximum supply van Bitcoin, geprojecteerd rond het jaar 2140. Ethereum laat een ander, dynamischer model zien: na de overstap naar proof of stake in 2022 daalde de basisuitgifte met ongeveer 90 procent en wordt deze nu deels gecompenseerd door transactiekosten die worden verbrand in plaats van uitbetaald, waardoor de netto-emissie afhankelijk van de netwerkactiviteit heen en weer schuift tussen lichte inflatie en korte periodes van deflatie, in plaats van een vaste curve te volgen.

Een steile of krimpende emission rate wordt vaak gepromoot als een schaarste-signaal, maar het kan ook vroege beloningen concentreren bij vroege deelnemers en, als de uitgifte te snel daalt, de prikkel verzwakken om het netwerk te blijven beveiligen. Die afweging is de reden waarom sommige projecten een kleine permanente "tail emission" toevoegen in plaats van beloningen naar nul te laten zakken. Bij het vergelijken van coins telt de vorm van de emission curve minstens zo zwaar als het uiteindelijke supply-plafond, aangezien twee assets met een identiek plafond op korte termijn heel verschillend kunnen groeien.