Ticker

Elke coin of token die op een exchange verhandelbaar is, krijgt een korte alfanumerieke code: de ticker. Zo kunnen traders hem snel opzoeken en noteren zonder de volledige projectnaam te typen. Tickers bestaan meestal uit twee tot vijf tekens (BTC, ETH, USDT) en worden door het projectteam zelf gekozen, niet toegekend door een toezichthouder of centrale instantie. Dat is de kern van de meeste verwarring eromheen.

Omdat er geen poortwachter is, kan dezelfde ticker aan volledig losstaande assets vastzitten. Een bekend voorbeeld is Bitcoin Cash: het werd eerst kort verhandeld onder BCC voordat het overstapte naar BCH, omdat BCC al in gebruik was door de losstaande token BitConnect. Ook Wrapped Bitcoin (wBTC) heeft imitaties gekend die onder hetzelfde of een bijna identiek symbool handelden. Oplichters maken hier bewust misbruik van door goedkope tokens te lanceren onder de ticker van een groot project, in de hoop dat onoplettende kopers geld naar het verkeerde contract sturen.

Traders beperken dit risico door het contractadres, de officiële website en waar mogelijk de listingpagina op een betrouwbare exchange te controleren voordat ze een order plaatsen, in plaats van alleen op de ticker te vertrouwen. Toezichthouders en standaardisatie-instanties pakken dit gat inmiddels aan: onder het Europese MiCA-kader worden crypto-assets steeds vaker getraceerd met de ISO 24165 Digital Token Identifier (DTI), een code van negen tekens die elk token een uniek, ondubbelzinnig referentienummer moet geven, vergelijkbaar met een ISIN voor traditionele effecten.

Zolang zulke identifiers niet universeel zijn, blijft de ticker vooral een handig label, bruikbaar voor snelle opzoekingen bij Bitcoin en andere grote coins, maar geen bewijs van echtheid op zich.