In de praktijk werkt een tokenized stock minder als het aandeel zelf en meer als een vordering op een custodian die de echte aandelen aanhoudt. Elk token volgt de koers van het onderliggende aandeel, en bedrijfsacties zoals dividenden of aandelensplitsingen worden meestal doorgegeven door de waarde van het token aan te passen, in plaats van door de aandeelhoudersrechten te geven die een directe eigenaar zou hebben.
De meeste programma's werken op dezelfde manier: een gelicentieerde custodian of special purpose vehicle koopt en houdt de echte aandelen aan, en mint vervolgens een overeenkomstig aantal tokens op een publieke blockchain, vaak Ethereum, Solana, of een Layer 2 netwerk. Exchanges en fintech-platforms gebruiken dit model om gebruikers buiten de Verenigde Staten dag en nacht te laten handelen in Amerikaanse aandelen en ETF's, met settlement in minuten in plaats van het gebruikelijke proces van meerdere dagen, en met posities die opgesplitst kunnen worden in fracties die veel kleiner zijn dan één heel aandeel.
Het addertje onder het gras is juridisch, niet technisch. Omdat houders het token bezitten en niet het onderliggende aandeel, hebben de meeste tokenized stock producten geen stemrecht en geen directe juridische claim op het bedrijf zelf; sommige structuren lijken eerder op een derivatencontract dat geprijsd wordt op basis van het aandeel. Uitgevers opereren doorgaans vanuit jurisdicties met lichtere effectenregelgeving, en toegang is vaak beperkt of niet beschikbaar in de VS, het VK en enkele andere grote markten, wat kritiek heeft opgeleverd van traditionele beurzen die vrezen dat deze producten eigendom nabootsen zonder volledige aandeelhoudersbescherming te bieden.
Tokenized stocks zijn een toepassing van de bredere real world assets trend, en sommige uitgevers structureren ze expliciet als security tokens om te voldoen aan lokale effectenwetgeving.