Yellow paper

Een yellow paper gaat een niveau dieper dan een whitepaper: waar een whitepaper de visie en doelen van een project in toegankelijke taal uitlegt voor een breed publiek, beschrijft een yellow paper de exacte technische regels van een protocol met formele wiskundige notatie, algoritmes en pseudocode, gedetailleerd genoeg dat een developer er alleen op basis daarvan een volledig compatibele client mee zou kunnen bouwen.

Het bekendste voorbeeld is de Ethereum Yellow Paper, geschreven door medeoprichter Gavin Wood in 2014 en getiteld "Ethereum: A Secure Decentralised Generalised Transaction Ledger." Het document definieert formeel de Ethereum Virtual Machine, gaskosten, de state transition functie en de exacte structuur van blocks en transacties. Het is geen eenmalige publicatie, maar blijft een open source project dat door bijdragers op GitHub wordt onderhouden en van tijd tot tijd wordt bijgewerkt naarmate het protocol evolueert via netwerkupgrades.

Andere blockchainprojecten, met name Polkadot, hebben hun eigen yellow paper gepubliceerd om developers een gezaghebbende technische referentie te geven naast de meer marketinggerichte introducties. Omdat deze documenten leunen op dichte wiskundige taal, zijn ze minder geschreven voor investeerders en meer voor:

• Core developers die clientsoftware implementeren of controleren
• Security researchers die protocolgedrag verifiëren
• Academici die blockchain-ontwerp bestuderen

In de praktijk vullen de whitepaper en yellow paper van een project elkaar aan: de een verkoopt het idee, de ander bewijst precies hoe het onder de motorkap werkt.