Yield farming

Onder de motorkap werkt yield farming door tokens te storten in een DeFi smart contract, zoals een leenmarkt of een liquiditeitspool op een decentrale exchange, in ruil voor een rendement dat meestal wordt uitgedrukt als een jaarlijks rendementspercentage (APY). Farmers ontvangen vaak een receipt-token dat hun storting vertegenwoordigt, dat vervolgens elders opnieuw kan worden ingezet om extra beloningen te stapelen, een techniek die bekendstaat als "restaking" of "auto-compounding."

Het rendement komt uit meerdere bronnen tegelijk: een deel van de handelskosten die traders betalen bij het swappen via een pool, rente die leners betalen op een leenmarkt, en op veel platformen extra emissies van het eigen governance-token van het protocol. Vroege "DeFi Summer"-farms in 2020, aangewakkerd door projecten zoals Compound die lenders en leners beloonden met COMP-tokens, adverteerden korte tijd met APY's van honderden of duizenden procenten, bijna volledig gefinancierd door token-inflatie in plaats van echte economische activiteit. De markt is sindsdien geëvolueerd richting "real yield", waarbij duurzaam rendement wordt onderbouwd door daadwerkelijke fee-inkomsten en leenvraag in plaats van speculatieve emissies.

Yield farming brengt aanzienlijk risico met zich mee. Een liquidity provider die twee verschillende assets aan een pool levert, kan te maken krijgen met impermanent loss als hun prijzen uiteenlopen, wat soms zwaarder weegt dan de verdiende fees. Smart contracts kunnen ook bugs bevatten of worden misbruikt, en ongewoon hoge geadverteerde APY's zijn een veelvoorkomend lokmiddel bij rug pulls. Daarom houden ervaren farmers zich aan geauditeerde, gevestigde protocollen en spreiden ze over meerdere pools in plaats van achter het hoogste opvallende percentage aan te jagen.