In plaats van zelf fysieke hardware te kopen en te laten draaien, betaalt een cloud mining klant een aanbieder voor een deel van de output van een reeds bestaande mining farm, geleverd als een stroom aan beloningen die evenredig is aan de gekochte hashrate. Contracten worden doorgaans geprijsd per terahash of petahash per seconde, verkocht voor een vaste looptijd of een doorlopende lease, waarbij de aanbieder elektriciteits- en onderhoudskosten inhoudt op de dagelijkse uitbetaling voordat het restant wordt bijgeschreven op het account of de wallet van de koper.
Het model bestaat om de gebruikelijke drempels van mining weg te nemen: het aanschaffen van hardware, het regelen van goedkope stroom, en het beheren van hitte, geluid en 24/7 uptime. Er zijn drie varianten ontstaan. Traditionele cloud mining verkoopt contracten waarbij de aanbieder alles zelf bezit en beheert. Hosted mining laat een klant fysieke rigs kopen die vervolgens worden gehuisvest en onderhouden in de faciliteit van een ander. Hashpower marktplaatsen brengen simpelweg capaciteit rechtstreeks samen tussen miners met vrije rigs en kopers die deze willen, vaak voor korte periodes in plaats van lange contracten.
Rendementen zijn nooit gegarandeerd: ze krimpen of verdwijnen wanneer de netwerkdifficulty stijgt of de koersen van coins dalen, en veel contracten bevatten clausules die automatisch worden beëindigd zodra de dagelijkse opbrengst onder de onderhoudskosten zakt, waardoor de resterende looptijd wordt weggevaagd. De sector heeft ook grootschalige fraude aangetrokken. HashFlare, ooit een van de grootste cloud mining merken, bleek volgens Amerikaanse aanklagers zijn mining dashboards te hebben vervalst en klanten te hebben betaald uit nieuwe stortingen in plaats van uit echte output, waarmee honderdduizenden mensen werden opgelicht voordat het werd gesloten. Gegarandeerde dagelijkse rendementen, niet-verifieerbare locaties van datacenters en agressieve referral bonussen blijven de duidelijkste tekenen van oplichting in plaats van een echte dienst.