Collateralized Debt Position (CDP)

Een CDP werkt door assets vast te zetten in een smart contract, dat vervolgens een collateralisatieratio berekent: de waarde van het gestorte onderpand gedeeld door de waarde van de schuld die ertegen is opgenomen. Zolang die ratio boven een door het protocol vastgestelde minimumwaarde blijft, blijft de positie open en behoudt de lener volledige eigendom van de onderliggende assets. Alleen het verplaatsen ervan is beperkt totdat de schuld is afgelost of de positie is gesloten.

Het concept ontstond bij MakerDAO, waarvan het oorspronkelijke single-collateral systeem letterlijk de term "CDP" gebruikte, voordat de Multi-Collateral Dai-upgrade van 2019 individuele posities omdoopte tot "Vaults", een term die is blijven hangen in Maker's eigen interfaces (en de opvolger uit 2026, Sky Protocol), ook al blijft het onderliggende mechanisme, en de generieke industrieterm "CDP", hetzelfde. Gebruikers storten ETH, staked ETH, wrapped Bitcoin of andere goedgekeurde assets en minten daartegen DAI of USDS, doorgaans met een vereist onderpand van 145 tot 175 procent, afhankelijk van de volatiliteit van het asset.

Omdat cryptoprijzen snel bewegen, leunen CDP's op geautomatiseerde liquidatie: als de waarde van het onderpand onder de vereiste drempel zakt, lost een liquidator de schuld af en claimt het onderpand met korting, wat het protocol beschermt tegen slechte schulden. Deze eis van overcollateralisatie is de kernafweging van CDP-gebaseerd lenen: het vermijdt tegenpartijrisico en kredietchecks, maar legt meer kapitaal vast dan een traditionele lening. Andere DeFi-protocollen naast Maker/Sky, waaronder Liquity en Abracadabra, gebruiken hetzelfde kern-CDP-model met andere onderpandtypes en doelstablecoins.