Leveraged Tokens

Onder de motorkap is een leveraged token meestal opgebouwd als een mandje van perpetual futures-posities die de uitgevende exchange namens de trader beheert, waardoor het kopen van de token net zo eenvoudig is als het kopen van elk ander spot asset. In plaats van margin aan te houden en een positie te monitoren, bezit de houder gewoon een token waarvan de waarde een veelvoud van het dagelijkse rendement van de onderliggende coin volgt.

Om de leverage ratio dicht bij het doel te houden, herbalanceert de uitgever de onderliggende futures-posities, meestal eenmaal per dag op een vast tijdstip en extra wanneer de onderliggende prijs sterk beweegt, doorgaans met ongeveer 10 procent. Winsten worden gebruikt om meer exposure te openen, terwijl verliezen leiden tot een verkleining van de positie. Sommige exchanges, waaronder de BLVT-serie van Binance, gebruiken een variabele leverage-bandbreedte, bijvoorbeeld ruwweg 1,5x tot 3x in plaats van een vaste factor, specifiek om de rem die deze herbalancering veroorzaakt te verzachten.

Die rem, bekend als volatility decay, is het belangrijkste nadeel van het product. Omdat rendementen dagelijks worden gekapitaliseerd, kan een 3x token in een grillige week aan waarde verliezen, zelfs als het onderliggende asset precies eindigt waar het begon, doordat de herbalancering bij elke cyclus effectief laag verkoopt en hoog koopt. Naast de decay betalen houders gewone handelskosten plus exchange-specifieke inschrijf-, aflossings- en dagelijkse beheerkosten, die het rendement verder aantasten naarmate een positie langer wordt aangehouden.

Om deze redenen worden leveraged tokens vooral gebruikt voor intraday of kortetermijn directionele bets in trending markten in plaats van als buy-and-hold instrument, en ze brengen reëel verliespotentieel met zich mee, ondanks dat ze de formele liquidation-mechaniek van standaard margin trading elimineren.