Lending Pool

Een lending pool is de gedeelde pot kapitaal die een gedecentraliseerd leenprotocol gebruikt om veel depositohouders tegelijk te koppelen aan veel leners, in plaats van individuele partijen rechtstreeks aan elkaar te matchen. Wanneer een gebruiker een asset stort, mint het smart contract een receipt token, zoals Aave's aTokens of Compound's cTokens, die het aandeel van de gebruiker in de pool plus de opgebouwde rente vertegenwoordigt. Zo blijven de middelen liquide en overdraagbaar terwijl ze rendement opleveren.

De rente in een lending pool wordt niet vastgesteld door een bank of commissie. De meeste protocollen gebruiken een algoritmische "kinked" curve die gekoppeld is aan utilization, het deel van de gestorte middelen dat op dat moment is uitgeleend. Rentes stijgen geleidelijk naarmate de utilization richting een streefniveau klimt, en nemen daarna scherp toe, een ontwerp dat bedoeld is om voldoende liquiditeit beschikbaar te houden voor opnames en tegelijk nieuwe deposito's aan te trekken wanneer de vraag naar leningen hoog is.

Omdat er geen kredietcheck of identiteitsverificatie plaatsvindt, moeten leners onderpand storten dat doorgaans meer waard is dan de lening zelf, een aanpak die bekendstaat als overcollateralization. Veelgebruikt onderpand zijn stablecoins, wrapped Bitcoin of Ether. Als de waarde van het onderpand te dicht bij de waarde van de lening komt, kan de positie automatisch worden verkocht via een liquidatie om depositohouders tegen verlies te beschermen.

Lending pools brengen risico's met zich mee die verder gaan dan gewone marktvolatiliteit: bugs in smart contracts, manipulatie van oracle-prijzen en cascades van liquidaties tijdens scherpe dalingen hebben allemaal al verliezen veroorzaakt bij grote DeFi-protocollen. Toch blijven lending pools een van de meest gebruikte bouwstenen binnen decentralized finance, als basis voor leveraged trading, yield-strategieën en on-chain kredietmarkten.