Selfish Mining

Selfish mining maakt gebruik van een subtiele zwakte in de manier waarop een proof-of-work netwerk concurrerende chains beoordeelt: nodes accepteren de langste geldige chain, zonder te vragen hoe of wanneer de blocks daadwerkelijk gevonden zijn. Een aanvaller die een block achterhoudt in plaats van het meteen te broadcasten, kan in stilte een private voorsprong opbouwen en die pas onthullen op het moment dat het de meeste schade toebrengt aan eerlijke concurrenten.

De strategie werd in 2013 geformaliseerd door onderzoekers Ittay Eyal en Emin Gun Sirer in het paper "Majority is not Enough", waarin werd aangetoond dat het Bitcoin-protocol minder incentive-compatible was dan algemeen werd aangenomen. Hun model verdeelt het netwerk in een eerlijke meerderheid en een selfish pool die een deel van de totale hash rate controleert. Afhankelijk van hoe goed de blocks van de aanvaller zich verspreiden ten opzichte van eerlijke blocks, kan een pool met ongeveer 25 tot 33 procent van de netwerkkracht meer verdienen dan bij eerlijk minen, ruim onder de 51 procent die doorgaans nodig wordt geacht om een chain te manipuleren.

Naast directe winst waarschuwden de auteurs van het paper dat selfish mining een centraliserende terugkoppeling creëert: rationele miners worden aangetrokken tot de winstgevendere selfish pool, waardoor deze dichter bij meerderheidscontrole komt. Deze zorg werd concreet in 2014, toen de Bitcoin-pool GHash.io kortstondig 40 tot 50 procent van de netwerk-hash rate overschreed, waarna sommige miners de pool vrijwillig verlieten uit angst voor centralisatie.

Selfish mining blijft in de praktijk grotendeels theoretisch, omdat langdurige uitvoering reputatieschade riskeert en precieze timing vereist, maar het onderstreept waarom concentratie van hash power bij een handvol pools wordt gezien als een structureel risico voor de veiligheid van proof-of-work.